UN ESCURO AMOR

Decateime durante o verán que pasei na casa de meus avós,do estraño comportamento daquel veciño. Era un home de avanzada idade coa cara cuberta de engurras forxadas con esforzo e que apenas deixaban ver aqueles ollos azuis, da cor do mar en calma. Pero tras eles, ocultaba unha inmensa dor e un gran segredo como comprobei aquela noite.

Facía un par de días que me percatara de que todas as noites saía da casa, intentando non ser visto. Estrañada do seu comportamento decidín seguilo. Adentrouse na carballeira e cunha asombrosa axilidade pese a súa idade, ía esquivando a maleza que se interpoñía ao seu paso. Ao pouco tempo chegou  a  un claro onde se parou, e tras mirar o seu redor buscando alguén que non atopaba, caeu ao chan e rompeu a chorar. Acerqueime pensando en axudalo. Xirouse e abrazoume. Imaxínome que xa se dera conta da miña presenza pero non me atrevín a preguntar. Cando se recuperou, contoume o que facía alí : todas as noites, dirixíase aquel lugar para recordar todo o que vivirá coa súa muller, o gran e único amor  da súa vida. Alí coñecéranse e tamén se declararan o seu amor. Tras a súa morte ao pouco de casar, ese era o lugar que lle devolvía o recordo da súa esposa. Regresamos en silencio e pediume que gardara o seu segredo. Asentín.

De todo isto xa hai un ano. A día de hoxe, todos saben das súas saídas nocturnas e pensan que está tolo. Son eu a única que sabe, que en realidade, é un home namorado. Hoxe teño a necesidade de contalo e romper a miña promesa, para ensinar que non se pode xulgar a ninguén só polas aparencias.

Natalia A.

UN CEGO VIOLINISTA

       Sendo a miña avoa, Pilariña, una nena alá polo ano 1946, ve a un cego, nunha feira en Allariz, como toca o violín e o acordeón. Así como está rodeado dunha morea de xente.
         O cego estaba a cantar unha cantiga sobre ‘‘O home do Unto, Romasanta’’. Nela contaba como lles quitaba o unto ós nenos louros da serra de San Mamede e como volvía a esconderse outra vez no monte. Logo derretíao e comíao.

A pobre da miña avoa, colleu tanto medo que non saíu a xogar á rúa co resto dos pícaros en toda a semana. Co paso dos anos, ela chegaría a ver no cárcere de Allariz a Romasanta.

Estefanía R.V.